Waarom doe ik mee
Vorig jaar deden een aantal vrienden van mij mee met Alpe d’Huzes + 1. In Januari vroegen zij al of het niets voor mij was, waar op ik antwoordde dat de fysieke uitdaging wel wat voor mij zou zijn, maar ik zag op tegen het bij elkaar krijgen van het “grote” bedrag van €2.500,-, dus zei ik nee. Ik zou wel meegaan om de jongens aan te moedigen.
Eind mei verscheen opnieuw een oproep, er was nog plek in een team. Ik heb me aangemeld en had nog drie weken om wat geld bijelkaar te krijgen. De dag dat ik een mail de deur uit deed om mensen een bijdrage te vragen, kreeg een vriendin van mij te horen dat ze borstkanker had. Hoe wreed kan toeval zijn.
Binnen no time had ik meer dan €2.500 ingezameld en 5 juni stond ik onderaan Alpe d’Huez. Samen met een hoop andere fietsers en vrijwilligers. Daar heb ik iedere avond met een mix van emoties verhalen gehoord van en over mensen die kanker hebben/hadden en hoe ze daar mee omgaan. Ook vreugde over bedragen die maar bleven groeien. Zien hoe mensen zich in zetten voor dit doel deed mij ook een stap extra zetten. Het werkte aanstekelijk, en om aan het voorkomen en of genezen van kanker mee te kunnen werken, zij het indirect, geeft een heel bevredigend gevoel en ook een heel ander gevoel dan mijn dagelijks werk.
Ook in 2008 wil ik mij hier weer voor inzetten, en in plaats van de ongetrainde 3 keer naar boven nu minimaal 6 en waarschijnlijk 8 keer de Alpe op te fietsen, voor al die mensen die kanker hebben of krijgen. En ook zal ik proberen het in te zamelen geldbedrag zeker 3 keer zo hoog te krijgen als vorig jaar.
