Alpe d’Huzes

Alpe d’Huez

21 bochten over een lengte 12 km van met een gemiddeld stijgingspercentage van 8% en een maximum van 11.5% en een hoogteverschil van ruim 1000 meter. De snelste beklimming staat op naam van Marco Pantani uit 1997: 37,15 minuten. Ik hoop er twee keer zo lang over te doen, maar dan acht keer. Dus acht keer een uur en een kwartier omhoog. Dan 20 minuten naar beneden en weer omkeren, en uiteraard ook wat eten en drinken.

La Douce France

Na de kilometers trainen in de Dutch Mountains en de vele spinninguurtjes is het zover. Zaterdag met de auto naar Frankrijk om daar nog een paar dagen in te fietsen voor donderdag 5 juni 2008. Een van de medereizigers was er al vaker in de buurt geweest en wist een leuk bergje om even in te fietsen, redelijk lang maar met een klein stijgingspercentage, zodat je makkelijk omhoog kon fietsen, Col du Lautaret. Inderdaad een laag stijgingspercentage, maar met windkracht 5/6 tegen merk je daar niets van. Vloekend van inspanning naar boven gefietst, en derhalve de berg maar omgedoopt tot Col de La Tourette.

5 juni 2008

Gespannen wachtend op de start in het donker sta ik om 5 over 5 onderaan de Alpe.Om 12 over vijf geeft Peter Kapitein het startsein en onder gejuich van de vele vrijwilligers en andere aanhang beginnen we met zo’n tweehonderd man/vrouw aan de eerste klim. Het is nog donker en een lint van rode en witte lichtjes slingert zich een weg omhoog. Ik start bijna achteraan, maar haal al snel een aantal medestrijders in. Het is nog vroeg en donker en heb ik merk dat het me een stuk meer moeite kost om de pedalen rond te krijgen dan mijn oefen klimmetje een paar dagen daarvoor. Terwijl we omhoog fietsen in de dageraad en de bergen om ons heen zichtbaar worden zie ik de oorzaak waarom het mij zo zwaar valt. Ik zit nog op het middenblad, een zucht van verlichting, ik schakel naar mijn kleinste blad voor en blijk ineens een stuk soepeler de berg op te fietsen. Voor de niet fietsers: ik had nog een heleboel (lagere) versnellingen over die ik even gemist had, het was tenslotte donker. Eenmaal boven even op de weegschaal voor de medische controle, windjack aan en weer naar beneden. Het was inmiddels half zeven, en ijskoud, zeker op zo’n hellinkje waar je op sommige stukken makkelijk snelheden tot 60km/u haalt. Na drie cycli (klimmen/dalen/eten) en zes uur later, kreeg ik een klein dipje. Ondanks de aanmoedigingen van alle mensen die langs de kant stonden en van de fietsers die je tegenkwam tijdens het klimmen of afdalen. Klim 4 en 5 waren ook wat langzamer dan de rest, klim 6 ging weer goed en klim zeven was zeer speciaal omdat vlak voor mij, inmiddels vijf uur ’s middags, Peter Kapitein was gestart aan zijn beklimming van de Alpe. Bij Peter Kapitein is kanker na een jaar terug gekomen en hij zit momenteel midden in een behandelingstraject. Zeker voor hem geldt het Alpe d’Huzes motto: Opgeven Is Geen Optie. Door de chemotherapie heeft hij een tekort aan rode bloedlichaampjes en kon hij eigenlijk de Alpe d’Huez niet opfietsen. Toch heeft hij dat gedaan, met een peloton van fietsers achter zich. Peter Kapitein is slechts één voorbeeld waardoor wij weer duidelijk beseffen waarvoor we dit doen, maar iedereen heeft wel iemand om zich heen waarvoor deze actie is opgezet. Na deze klim was de achtste slechts een formaliteit. Negen uur ‘s avonds reed ik door de finish, 16 uur na de start.