Vanaf afgelopen woensdag een vervelend griepje onder de leden met koorts. Hopende dat dat op de dag van de Amstel Gold Race, 19 april, zodanig over is dat ik mee kan fietsen, ga ik vrijdag op weg naar het verre zuiden. Ik ben niet goed in ziek zijn, dus vrijdag avond gewoon uit eten gegaan, en een paar biertjes, maar ik voelde me niet echt lekker. Onze medische staf had gezegd:”Bij koorts wordt er niet gefietst”. De nacht van vrijdag op zaterdag was niet echt geweldig, de halve nacht wakker gelegen, en ik voelde wel dat mijn koorts niet echt gezakt was. Zaterdag ochtend, 38,4 , dus niet fietsen maar stevig balen. Van de negen man gaan er uiteindelijk zeven fietsen, één knieblessure (Ruud), één griep (ondergetekende). twee man de 100km (Bart en Hemmo) en vijf de 150km (Tjalling, Vincent, Arian, Erik, Erwin).
Ruud en ik gaan Maastricht in. Koffie, ff rondlopen, koffie, kruidvatvestigingen tellen. Interessant feitje: Maastricht heeft 276 kruidvatvestigingen in een straal van 2km rond het Vrijthof. Na Maastricht even naar de Keuteberg om onze jongens daar omhoog te zien zwoegen. Om 12:45 staan we op de Keuteberg, Hemmo en Bart (100km) zijn dan al gepasseerd en zijn net gefinished op de Cauberg. Het wachten is op de rest. Na een uur zien we Tjalling stilstaan(!) onderaan de berg, mij leek het vermoeidheid, hoewel ik zijn versie nog niet gehoord heb zal die iets zijn van: “Iemand voor mij ging op de grond liggen, ik probeerde er nog overheen te fietsen maar toen stak hij z’n schoenen tussen m’n spaken”. Ik hou het voorlopig op mijn versie, als objectief toeschouwer zie het toch vaak het beste.
Omdat Tjalling ons zag staan vermande hij zich weer een beetje, deed of hij weer helemaal fit was en sprintte de berg op. Daarna was het een wonderlijke optocht van lopende en fietsende en scheldende en lachende mensen, sommige met alleen nog de blik 10 cm voor hun voorwiel gericht, anderen met een lach, dat ze hier ooit aan begonnen waren, sommigen tierend omdat hun voorganger tot zijn uiterste grens ging maar toch de berg niet de baas kon en stil ging staan, soms zelfs omviel. Na nog 2 1/2 uur koukleumen, het was inmiddels begonnen met regenen, en na een aantal valpartijen te hebben aanschouwd, allemaal niet ernstig, kwam de twijfel of de rest nog wel langs zou komen. Na de levensgevaarlijke afdaling terug naar de auto kwam ons groepje inderdaad langs, in “groepjes” weliswaar, maar niet verder dan 5 minuten uit elkaar. We konden gerust naar de auto, om ons in het hotel weer op te warmen, ik had nog steeds koorts.
