Alpe d’Huzes

Alpe d’Huzes gaat niet om fietsen. Als fietser op de alpe is de pijn de volgende dag over, daarom mag je niet opgeven, je gaat slechts figuurlijk dood. Als kankerpatiënt heb je niet de mogelijkheid om op te geven, omdat je anders letterlijk dood gaat. Mensen fietsen mee met Alpe d’Huzes om iets te kunnen doen, hoe klein ook, aan de onmacht die je hebt als iemand kanker heeft. Kijk ook op: www.opgevenisgeenoptie.nl

Alpe d’Huez

21 bochten over een lengte 12 km van met een gemiddeld stijgingspercentage van 8% en een maximum van 11.5% en een hoogteverschil van ruim 1000 meter. De snelste beklimming staat op naam van Marco Pantani uit 1997: 37,15 minuten. Ik hoop er twee keer zo lang over te doen, maar dan acht keer. Dus acht keer een uur en een kwartier omhoog. Dan 20 minuten naar beneden en weer omkeren, en uiteraard ook wat eten en drinken.

La Douce France

Na de kilometers trainen in de Dutch Mountains en de vele spinninguurtjes is het zover. Zaterdag met de auto naar Frankrijk om daar nog een paar dagen in te fietsen voor donderdag 5 juni 2008. Een van de medereizigers was er al vaker in de buurt geweest en wist een leuk bergje om even in te fietsen, redelijk lang maar met een klein stijgingspercentage, zodat je makkelijk omhoog kon fietsen, Col du Lautaret. Inderdaad een laag stijgingspercentage, maar met windkracht 5/6 tegen merk je daar niets van. Vloekend van inspanning naar boven gefietst, en derhalve de berg maar omgedoopt tot Col de La Tourette.

5 juni 2008

Gespannen wachtend op de start in het donker sta ik om 5 over 5 onderaan de Alpe.Om 12 over vijf geeft Peter Kapitein het startsein en onder gejuich van de vele vrijwilligers en andere aanhang beginnen we met zo’n tweehonderd man/vrouw aan de eerste klim. Het is nog donker en een lint van rode en witte lichtjes slingert zich een weg omhoog. Ik start bijna achteraan, maar haal al snel een aantal medestrijders in. Het is nog vroeg en donker en heb ik merk dat het me een stuk meer moeite kost om de pedalen rond te krijgen dan mijn oefen klimmetje een paar dagen daarvoor. Terwijl we omhoog fietsen in de dageraad en de bergen om ons heen zichtbaar worden zie ik de oorzaak waarom het mij zo zwaar valt. Ik zit nog op het middenblad, een zucht van verlichting, ik schakel naar mijn kleinste blad voor en blijk ineens een stuk soepeler de berg op te fietsen. Voor de niet fietsers: ik had nog een heleboel (lagere) versnellingen over die ik even gemist had, het was tenslotte donker. Eenmaal boven even op de weegschaal voor de medische controle, windjack aan en weer naar beneden. Het was inmiddels half zeven, en ijskoud, zeker op zo’n hellinkje waar je op sommige stukken makkelijk snelheden tot 60km/u haalt. Na drie cycli (klimmen/dalen/eten) en zes uur later, kreeg ik een klein dipje. Ondanks de aanmoedigingen van alle mensen die langs de kant stonden en van de fietsers die je tegenkwam tijdens het klimmen of afdalen. Klim 4 en 5 waren ook wat langzamer dan de rest, klim 6 ging weer goed en klim zeven was zeer speciaal omdat vlak voor mij, inmiddels vijf uur ’s middags, Peter Kapitein was gestart aan zijn beklimming van de Alpe. Bij Peter Kapitein is kanker na een jaar terug gekomen en hij zit momenteel midden in een behandelingstraject. Zeker voor hem geldt het Alpe d’Huzes motto: Opgeven Is Geen Optie. Door de chemotherapie heeft hij een tekort aan rode bloedlichaampjes en kon hij eigenlijk de Alpe d’Huez niet opfietsen. Toch heeft hij dat gedaan, met een peloton van fietsers achter zich. Peter Kapitein is slechts één voorbeeld waardoor wij weer duidelijk beseffen waarvoor we dit doen, maar iedereen heeft wel iemand om zich heen waarvoor deze actie is opgezet. Na deze klim was de achtste slechts een formaliteit. Negen uur ‘s avonds reed ik door de finish, 16 uur na de start.

Na eerst op koninginnedag bij mijn sponsor, Café ‘t Gasthuys, achter de buitentap bier te hebben verkocht (en gekregen) heb ik donderdag 1 mei een rustdag ingelast, waardoor ik de Steven Rooks Classic heb gemist.
Achteraf niet zo erg, want de temperatuur was nog niet optimaal, zoals die de volgende drie dagen zou zijn.
Vrijdag ben ik via Maasmechelen(B) in Mechelen(NL) aangekomen, alwaar al een volledig familiekamp was opgebouwd, inclusief wegwerptentje welke de komende twee dagen als mijn verblijfplaats ging dienen.
De meesten van mijn “fietsmaatjes” hadden de hele familie meegenomen, wat een gezellige drukte opleverde. Omdat ik mijn tent niet mee hoefde te nemen, was ik voor het gemak ook de rest van de basiskampeerbenodigheden vergeten: bord, bestek, stoel, lamp, beker. Gelukkig had ik wel al m’n fietsspullen bij me(ATB en race) en wat geld.
Dus meteen wat te eten gehaald, twee flessen wijn en de boodschappen over de verschillende koelkasten verdeeld, in ieder tent stond er minimaal één, behalve in die van mij.
Rond etenstijd kon ik echter gewoon bij de familie Gimbergh aanschuiven, en heb daar een heerlijke pastamaaltijd verorberd. Tijdens het eten en later die avond waren de flessen wijn snel verdwenen en ben ik lekker gaan slapen want de volgende dag was de eerste challenge, 60km ATB’en.
’s nachts was het echt ijskoud, tenminste als je geen goede slaapzak hebt, ik had die wel maar Bart’s dochter blijkbaar niet, ze heeft heel slecht geslapen, en een aantal anderen wakker gehouden.
3 mei de ATB challenge
‘S ochtends een lekker ontbijt, ik weet niet meer precies bij wie ik ontbeten heb, maar het was in ieder geval weer goed. Voorbereidingen voor de ATB tocht. Eigenlijk wilden we, Bart en ik, al om negen uur vertrekken maar op de een of andere manier werd het een uurtje of 11, perfect getimed overigens, want de massale start was om 12 uur.
Bart had zich, evenals ik, optimistisch ingeschreven voor de 60km. Na de start moesten we vanwege de drukte de eerste 5 km grotendeels lopen, mijn humeur was een beetje aan het verminderen, want 60 km lopen is een eind.
Gelukkig ging het daarna snel beter, en konden we op de fiets blijven zitten. Onderweg nog een tragisch ongeluk gezien van een paardenspan die uit de bocht was gevlogen en dwars door het prikkeldraad op de zijkant in een weiland terecht was gekomen. De paarden lagen er niet goed bij en ik denk ook niet dat ze er goed van af zijn gekomen.
Aangezien Bart zijn training niet helamaal optimaal was, en ik de volgende dag nog 150 ging rijden, hebben we een kleine shortcut genomen.
Na 38 km stonden we aan de finish, waar we nog de optie hadden om het extra lusje voor de 60km te doen of af te dalen naar Vaals. We hebben gekozen voor het laatste. We zijn alleen niet opgenomen in de uitslagen, zal dat iets te maken hebben gehad met de discrepantie tussen de ingeschreven afstand, de af te leggen afstanden (40 en 60km) en onze shortcut?
’s avonds weer een pasta maaltijd gegeten, sausje met liefde bereid door Bart en de macaroni heerlijk al dente gekookt door Ruud en ondergetekende. Vroeg naar bed en heerlijk geslapen, nu had iedereen het blijkbaar warm genoeg.
4 mei De cyclo challenge
Iedereen, de fietsers dan, was vroeg op en deden de gebruikelijke voorbereidingen, banden hard genoeg, bidons vullen, eten voor onderweg, ontbijtje, dit keer verdeeld bij Erwin, Vincent en Tjalling, zodat ik ieder geval genoeg had gegeten.
Ook hier startte alle deelnemers, net als bij de ATB, gelijktijdig. In het begin was het dus wat druk, maar na een paar kilometer kon er lekker doorgefietst worden. Ik had besloten hier een zware trainingsrit van te maken, en heb in eigen tempo de 150 km gereden. Dit betekende dat ik een paar mensen achter me heb gelaten en een paar mensen voor me moest laten en eigenlijk 150 km solo heb gereden.
Na 60 km kon ik nog kiezen: 100 of 150 km. In een vlaag van overmoed en verstandsverbijstering heb ik de 150 gekozen. Hiervan kreeg ik een beetje spijt bij 80km(…).
Bij een afdaling die eindigde in een kasseienstrookje van 50 meter was ik mijn een bidon kwijt geraakt, dit merkte ik echter een half uur later, toen mijn tweede bidon aardig leeg begon te raken. Het zonnetje scheen lekker, en ik spande me behoorlijk in dus ik hoopte maar dat er op tijd een verzorgingspost zou komen.
Gelukkig kwam deze net voordat ik de laatste slok zou nemen. Op deze verzorgingspost me helemaal vol gegooid met sportdrank en bananen, en na een kwartierje weer verder, op naar het eindpunt. Nog even mijn gemiddelde opgenomen op het 100km punt: 28,7km/u, niet slecht.
Aan het einde merkte ik toch dat ik wat moeier werd, en op de filmpjes, gemaakt tijdens de tocht zie je mij behoorlijk werkend de laatste bergjes opgaan.
M’n nieuwe fietsschoenen gaan trouwens niet mee, ik had de laatste kilometers behoorlijk last van pijnlijke voeten. Die Italiaanse modelletjes zijn wel leuk, maar blijkbaar zeer ongeschikt voor mijn wat brede voetjes, zeker als je gaat klimmen, wat 5 juni toch wel de bedoeling is.
Al met al was ik blij dat ik over de finish kwam, gemiddelde gedaald naar 27,2km/u , totale fietstijd ruim 5,5 uur. Ik was/ben tevereden, op naar Alpe d’Huez.

Ja, ja, daar was ie weer, die minimaal één keer per jaar terugkerende whiskyproeverij bij mij thuis. Eerst ’s middags een klein rondje waterland gefietst (35km) en ’s avonds aan de whisky, allemaal voor het goede doel, want de kosten door de deelnemers betaald gaan wederom door naar de Stg Alpe d’Huzes. Begonnen een spaanse whisky voor door de koffie gevolgd door een Ierse whiskey, Red Breast 12 yrs, een heerlijke zachte whiskey, zijn we daarna snel overgegaan op de echte Schotse Single Malts. Van de Schotse Oostkust, Glenmorangie (4 verschillende bottelingen) zijn we in één keer via Loch Ness uitgekomen aan de Oostkust en daar wat heen en weer gedronken van Oban naar Mull (of Kintyre), Skye en natuurlijk de toplocatie voor de whiskyliefhebbers: Islay. Avondje afgesloten met een Highland Park 36 yrs, gebottled in 1964, een uitstekend jaar.

Na de 24ste naar Danko Jones in Paradiso te zijn geweest, zijn nieuwste cd heet “Never Too Loud” wat ook ongeveer de lading van het concert dekt, ben ik vrijdag ochtend vol ”frisse” moed op de fiets gestapt om naar Diepenheim (in de Achterhoek) te fietsen.
Planning was om daar rond 13 uur aan te komen en in mijn  optimisme ben ik al om 9 uur op de fiets gaan zitten. Om 12:30 was ik bij Apeldoorn en van daaruit maar verder met de trein gegaan, zodat ik toch ongeveer op de afgesproken tijd (een uur later) arriveerde. Gewoon met de auto terug gegaan, maar toch weer wat trainingskilometertjes gemaakt.